Fotoblog 2015

Mijn vlucht mis ik bijna....gelukkig ben ik net op tijd!

Met de trein van Santander naar Fromista....
ik ben weer op de plek waar ik vorig jaar geëindigd ben.

Mijn eerste gele pijl

Zonsopgang tijdens mijn eerste wandeldag

De eerste aanwijzingen onderweg

Nog meer route aanduidingen

Eenzame vlakte op de Meseta

Kaarsje branden in Santa Maria kerk in Carrion de los Condes

Genoeg pelgrims op weg

Na een lange wandeling relaxen met een glas vino blanco

Op de helft van de Camino Frances...samen met Chris

Pauze.......

Opschrift op alberque in Mansilla de las Mulas

Binnenkomst in Léon

Prachtige kathedraal van Léon

Selfie met Chris

Op de foto met senor Gaudi

Het landschap verandert...nu meer bloeiende hei

Gezellige gezamenlijke maaltijd

Mooie zonsopgang tijdens mijn wandeling naar Cruz del Ferro

Cruz del Ferro

Bijzonder om te zijn

Afscheid van het oude......

.....op naar het nieuwe

Camino door de bergen

Alberque in Astorga met geweldige voetmassage

Palacio Gaudi in Astorga

Camino gaat verder

Prachtige wijngaarden

Arco iris

Nog 200 km naar Santiago

De bergen in

Op naar O Cebreiro

Ik ben bij de top

Menu del dia met Jan, Mark, Mireille en Petra

Monastero Samos

Binnenplaats in het klooster

Bijzondere muurschilderingen in het klooster

Samos

Sarria

Doel bereikt.....

....dat moet gevierd worden

Alberque Oasis in Sarria is een echte oase

Castello in Ponferrada

En toen zat mijn avontuur er weer op. Een totale andere ervaring dan vorig jaar maar minstens zo intensief, bijzonder, avontuurlijk, spiritueel, emotioneel, liefdevol, geweldig! 
Bedankt weer voor alle leuke, lieve reacties en steun onderweg

Final de Camino 2015

Ineens is het zover, mijn Camino voor dit jaar zit erop. Maanden/weken van verheugen en voorbereiden zijn voorbij. De afgelopen 15 dagen zijn absoluut bijzonder geweest. Het waren misschien maar 15 dagen.....in Camino tijd is het tijdloos geweest.
Dit jaar was zeker anders dan vorig jaar. Dit wist ik vooraf. Vrienden vroegen wat anders zou zijn. Dat was moeilijk te omschrijven. Het leek minder emotioneel en meer in balans.
Er was een hoop hetzelfde. De schelpen, gele pijlen, stapels stenen, Buen Camino, pelgrims, saamhorigheid, slaperige Spaanse dorpjes, grotere plaatsen, pelgrimsmis met zegen, stempels in mijn paspoort, zon, regen, pijnlijke voeten, blaren, menu del dia.
Toch was er een groot verschil. De blaren waren zo ingedroogd. Mijn voeten waren sneller gewend aan het lopen. Oké hier was een busritje van Leon naar Astorga met een rustdag en voetmassage voor nodig ;-).
Dit jaar waren er meer Spanjaarden, Italianen, Duitsers en Ieren. Terwijl ik vorig jaar meer Amerikanen, Koreanen en Australiërs tegen kwam. 
Daarentegen zag ik 1 pelgrim uit Turkije, Hongarije en Estland....erg bijzonder!
Ik keek dit jaar weinig in mijn boek en plande mijn dagen minder vooruit. Go with the flow.....lekker relaxed. Met als gevolg dat ik soms niet eens wist waar ik geweest was terwijl ik vorig jaar alle plaatsnamen op volgorde uit mijjn hoofd wist.
Internet was veranderd. Nog meer Wifi overal en pelgrims in paniek als er geen Wifi was haha. Losse computers waren er weinig te vinden. Wel veel pelgrims met een Ipad, inclusief het foto´s maken met zo´n groot ding ;-).
De snurkende pelgrims waren er nog steeds. Ik maakte mij er dit jaar minder druk om en had er hierdoor minder last van. Hoewel ik zeker niet meer geslapen heb :-).
Van een "saaie" Meseta (ik vond het er fantastisch), naar wijngaarden, naar bergen. Vorig jaar was dit andersom.
Ik at vele menu´s en genoot van de luxe dat ik niet hoefde te koken. Dit jaar geen Baskische taart maar Santiago taart. Er was veel meer aandacht voor biologisch en vegetarisch eten. Ook zag ik Tibetaanse gebedvlaggetjes in slaperige dorpjes. De Camino is zijn spirituele horizon aan het verbreden. Ook yoga en massages waren groot onderdeel van de Camino.
Dit jaar liep ik meer alleen en had ik af en toe een paar dagen een loopmaatje. De contacten liepen soepel en ik kreeg precies wat ik nodig had op de momenten dat ik het nodig had. 
Vorig jaar was mijn hoofd vol en druk. Dit jaar voelde ik een rust en voelde ik mij meestal volmaakt tevreden. Eigenlijk vooral erg dankbaar voor alles in mijn leven.
Vorig jaar kreeg ik soms hulp van een Camino angel.....dit jaar kon ik soms een Camino angel voor anderen zijn....dat gaf een goed gevoel.
Het hoogtepunt was zeker Cruz del Ferro. Speciale plek waar het oude is achtergelaten en het nieuwe is begonnen.  Hoewel de klim naar O´Cebreiro zeker ook indrukwekkend was.
Dit jaar was ik niet binnen 10 minuten weg van de Camino en totaal verloren maar ben ik langzaam terug gegaan en de gele pijlen blijven volgen. Het geeft meer gelegenheid om alle ervaringen van deze keer te verwerken.
The Camino provides.... geeft wat je nodig hebt. Dat bleek ook dit jaar maar weer....het blijft iets magisch.
Morgen vlieg ik terug naar huis en zit mijn avontuur er voor dit jaar op. Volgend jaar kom ik terug en loop ik de laatste 100 km samen met Marijn.

Triacastela

Vanmiddag ben ik in Triacastela aangekomen. De zon schijnt heerlijk en ik geniet van de vino blanco in de zon.
De afgelopen dagen heb ik in de bergen gewandeld. Gisteren de enorme klim naar O' Cebreiro. Wat een klim en wat een geweldig uitzicht!!! Halverwege kom ik een Amerikaans echtpaar tegen waar ik een paar dagen eerder mee heb gegeten. Al die ontmoetingen onderweg blijven bijzonder. Op de top is het een grote toeristische attractie.... dus loop ik na een korte pauze snel verder. In Hospital stop ik. In de bar is wifi en drink ik wat. Het is een eenvoudig boerendorp. Ik eet er een menu del dia en smul weer van de Santiago cake :-).
Na een redelijke nacht  loop ik vanochtend vroeg buiten. Door kleine boerendorpjes. Ook dit blijft bijzonder. Ik loop op mijn gemak en geniet.
Ik heb mijn doel voor dit jaar bijna bereikt :-D

O Cebreiro

Na de Cruz del Ferro komt er een flinke klim naar beneden. Ik loop rustig en geniet. Om 13 uur ben ik klaar met het lopen. Voeten en knieën doen zeer van het dalen. Ik stop in El Acebo. Het is fris en ik geniet van lunch en kop thee in de bar bij de alberque. Eind van de middag komt Chris de alberque binnen. Dat is een fijne verrassing. Uiteindelijk belanden we met een gezellig groepje aan de vino tinto en eten we een pelgrimsmenu. Als toetje eet ik Santiago taart.....heerlijk. Ik slaap tussen een stel snurkende Polen. Wat een ramp. De volgende dag is het licht vroeg aan en loop ik om half 7 in de lichte regen buiten. Gelukkig loop ik in een groepje met licht. De regen wordt harder en het pad is glad. Beneden in het dal is het tijd voor ontbijt. Daarna in de regen naar Ponferrada. Onderweg heb ik gezellige gesprekken en vliegt de tijd. Ondertussen komt de regen met bakken uit de lucht. We duiken de eerste de beste alberque in. Het is koud en nat. Na een snelle hap duik ik in mijn slaapzak. Dit keer 3 snurkende Amerikaanse dames op mijn kamer. Ik mag ze wakker maken als ze snurken. Het is onbegonnen werk haha. Al vroeg wordt iedereen door de hospitalero gewekt. Om 7 uur lopen Susan, Martin, Leona, Audrey en ik buiten. Het waait flink en regent licht. Ponferrada blijkt erg mooi. Al snel knapt het weer op en maak ik een prachtige wandeling door wijnvelden, langs pompoenen, walnootbomen, fruitbomen. De regenboog volgt ons. Ik geniet enorm en loop heerlijk. Eindelijk!!
We stoppen bij Pierso. Een alternatieve alberque. We krijgen een heerlijke vegatarische maaltijd. Deze nacht slaap als een roos. Wat een genot!
Vanochtend loop ik om 7 uur weer buiten. Op naar Villafranca del Bierzo. Even zijn we het pad kwijt. Geen gele pijlen. Al snel zitten we weer op de camino. Villafranca is prachtig. Al snel loopt de weg weer de bergen in. Ik loop weer heerlijk en geniet. Onderweg kom ik weer vele bekenden tegen. Deze avond stop ik Vega del Valcarce. Het is fris. Ik beland in en flinke ruzie tussen Leona & Audrrey. Hier heb ik geen zin in dus ik besluit morgen op gemak alleen verder te gaan. 
Op naar de top.....naar O Cebreiro.
Buenos noches.

Cruz del Ferro

 Na een kort ontbijt in Foncebadon loop ik rustig de heuvel op. Het is droog en licht bewolkt. De zonsopgang is prachtig. Al snel zie Cruz del Ferro in de verte. Heel bijzonder en emotioneel gevoel geeft het mij. Gelukkig is het niet druk en neem ik rustig de tijd. Ik maak foto' s en voel de sfeer. Op mijn gemak kijk ik wat er aan het kruis hangt en op de grond ligt. Foto's, namen, linten. Helaas ook veel rotzooi. Ik neem mijn steen in mijn hand en neem afscheid. Laat het oude los. Wat is los laten toch moeilijk. Op naar het nieuwe.... het voelt een stuk lichter!!!!

Montes de Leon

Vandaag ben ik na dagen vlakke droge velden aangekomen in Rabanas del Camino. Nu beginnen de bergen met hun groene uitzicht. Heerlijk om even iets anders te zien. Ook het weer is vandaag omgeslagen. Eerst heerlijk zon en zo´n 25 graden. Nu regen en stuk frisser.
Vrijdag ben ik bijna strompelend aangekomen in Leon. In 5 dagen ongeveer 115 km weg. Dat hebben mijn voeten geweten.....die deden enorme pijn. Alle kleine voetbeentjes kon ik voelen :-(
Leon was prachtig en op mijn slippers schuifel ik door de stad. ´s Avonds ga ik niet meer weg en regelt Chris eten voor mij.
In de nacht bedenk ik mijn opties. Als ik mijn voeten inspecteer dan is er geen medisch advies nodig. Blaren drogen goed in en er is geen zwelling of roodheid te zien. Nog een dag Leon wil ik liever niet. Na Leon is het bijna 50 km lopen langs de snelweg....ook niet alles. Uiteindelijk kies ik voor de optie om met de bus naar Astorga te gaan. Dan blijf ik in mijn tijdschema en kan ik een dag rusten.
Ik denk aan een app via vriendin....the camino provides. Dat doet hij zeker!
Na het ontbijt gisteren neem ik afscheid van Chris en vind ik al snel het busstation. Binnen 50 min ben ik in Astorga en zie ik de prachtige kathedraal en Palaccio de Gaudi. De rit in de bus was langs de Camino en zag er weinig aantrekkelijk uit.....dus goede keuze. Ik vind al snel een alberque. Slaap in een oud Middeleeuws gebouw op een zolder met houten balken.
De hele dag geniet ik van de zon, zit op een terras, lees wat, mediteer. Eigenlijk even vakantie :-).
Ik kom nog een Franse tegen die 3 nachten eerder op mijn kamer sliep. Zij was ook met de bus gegaan door haar voeten en wachtte op haar man. Grappig dat je elkaar overal tegen komt
In de middag kom er een jonge Spaanse zich voorstellen in de alberque. Zij is masseuse en doet reiki. Eerst kies ik er niet voor maar al snel maak ik een afspraak. Wat een weldaad!!!!! Mijn voeten voelen weer als nieuw :-) Ik voel mij dankbaar voor zo´n dag!
De nacht is onrustig en vanochtend vertrek ik op gemak verder. Ik wil max 13 km doen. Daar aangekomen voelde het niet goed. Erg ongezellig en leeg. Ik besluit verder te lopen. Mijn voeten protesteren licht. Helaas gaat het harder regenen. Al snel ben ik Rabanas en vind ik een alberque. In de keuken brandt een vuur. Na een douche ga ik er lekker zitten om op te warmen.
Morgen wacht een pittige klim  naar Cruz del Ferro waar ik mijn steen uit Zeeland ga achterlaten.

Pelgrim

Sinds 4 dagen ben ik weer onderdeel van het fenomeen pelgrim. Hier in Spanje ook wel peregrinos genoemd. Het is een bijzonder soort. Ze zijn er allerlei soorten en maten. Groot, klein, dik, dun, fit, zwak. Ze komen vanuit alle windstreken. Allemaal hebben ze hun eigen verhaal en reden om de camino te lopen. Soms vanuit religie, fysieke redenen, vaak met een reden om iets uit te zoeken. Ze zijn gestopt met werken, de kinderen zijn de deur uit, scheiding, dood echtgenoot, nieuwe studie, noem het maar op.
Vorig jaar had ook ik van alles om op te ruimen. Ik sjouwde met stenen en ruimde voor mijzelf een hoop op. Dit jaar loop ik rustig, weinig gedachten, eigenlijk gewoon genieten!
Maar terug naar de pelgrims....het ritme is bij de een anders dan bij de ander...maar toch doen we allemaal hetzelfde. De pelgrim staat vroeg op....voor half 8 is iedereen op pad. Spullen worden systematisch in de rugzak gepropt. De een heeft een klein rugzak, de ander een flinke rugzak, weer een ander maakt gebruik van transport. Ik behoor tot de categorie flinke rugzak, hoewel ik er geen last van heb. Dan worden de voeten verzorgd. Er is creme, tape, Compeed, speciale sokken, bergschoenen, gympen, slippers. Ik ben categorie bergschoen/sandaal, Compeed (in grote hoeveelheden ;-)) en tape.
Vele pelgrims lopen en eten gezond, drinken veel water. Een enkeling ziet het echt als een vakantie en beginnen om 12 uur al aan het bier (lees de Ierse pelgrim). Ik hou het bij water, sangria of vino blanco als ik gearriveerd ben in mijn alberque en vino tinto bij mijn menu del dia.
De ene pelgrim loopt enorme afstanden per keer, de ander doet het wat rustiger aan. Jullie mogen raden bij welke soort ik hoor.....
Sommige pelgrims kiezen voor een eenvoudige alberque, andere voor een hostal of hotel. Ik zit meestal in een alberque. Afgelopen nacht toevallig een luxe met lakens & dekens en eigen handdoek :-). Deze nacht zit ik in een alberque municipal met een eigen kamer voor € 5,-. Echt ongelofelijk.
De pelgrim is dol op de Wifi en hun dagboekje. Vele schrijven hun avonturen.
Tot slot gaat de pelgrim vroeg slapen en duimt voor een rustige nacht zonder snurkers.

Terradillos de Los Templarios

Na een  rustige nacht in Nijmegen ga ik op weg naar het vliegveld. Daar aangekomen staan mijn ouders op wacht om mij uit te zwaaien. Van mijn moeder krijg ik lief klein steentje met Ohm teken voor balans voor onderweg. Rustig bakkie doen. Zo rustig dat ik bijna te laat ben voor boarden. Oeps....snel rennen en net op tijd 😅.
Ik heb een rustige vlucht en bedenk onderweg dat ik mijn flesje cola ben vergeten uit de rugzak te halen 😏...niet handing. Flesje heeft aardig gelekt. Het ergste maak ik droog.
Al snel ben ik in het centrum van Santander. Er zou een treinstaking zijn maar gelukkig heb ik een trein. Ik wacht wat in de zon en laat mijn rugzak drogen. Loop nog een rondje en op naar de trein. Spannend of ik echt in Fromista aankom....en ja hoor Om 19 uur ben ik op een bekende plek. Ik zoek mijn alberque en slaap goed. Helaas is mijn oplaadsnoertje van de telefoon gesneuveld door mijn cola avontuur. Ach dat lossen we wel weer op 😊.
Volgende ochtend gaat om half 7 het licht aan....het lijkt wel een strafkamp haha.
Om 7.15 uur sta ik buiten in de schemer en het is fris. Kan ik de pijlen vinden!? Ja al snel gevonden en op weg. Ik geniet de eerste uren van alles!!!
Rustig wandel ik met pauzes naar Carrion de los  Condos. Kom in een alberque met vele jonge mensen. Er is muziek en drukte. Ik duik op een terras voor een menu del dia en scoor een nieuw snoer voor mijn telefoon. Op het terras kom ik Isabelle tegen en eet  met haar. Later is er in de kerk een speciale pelgrimsmis en krijg mijn zegen. Erg bijzonder.
Ik lees nog wat en val als een blok in slaap.
Weer vroeg gaat het licht aan....pfffff. Beneden kom ik Chris tegen en we lopen samen. Eerst een stuk van 17 km zonder iets. Het valt mij mee, komt vast door al het kletsen 😂.
Na een pauze gaan we verder. Voeten doen pijn maar ik loop lekker. Uiteindelijk lopen we 27 km. Chris roept steeds dat haar heb gered...het is voor haar een rustige dag. Ik denk bij mijzelf dat ik gewoon niet harder kan haha..
De zon schijnt heerlijk en ik geniet enorm. Mijn Camino gevoel is terug inclusief de blaren 😖. Maar  dat komt goed.
Na een douche geniet ik in de zon van een glas vino blanco...zalig!
Zo hapje eten en morgen richting Sahagun.

Camino deel 2

Vandaag gaat mijn 2e deel van de Camino van start. Straks met de trein naar Nijmegen om bij Dido te overnachten. Morgen brengt hij mijn naar het vliegveld Weeze. Al weken ben ik mij aan het voorbereiden en nu is het zover :-).

Afgelopen week ben ik mijn spullen door het hele huis gaan verzamelen en vulde mijn rugzak zich langzaam. Het ging zo van zelf en zonder lijstje, wat ik vorige keer wel nodig had.

Toen alles erin zat werd ik toch onzeker en heb ik alles er weer uitgehaald. Even checken of echt alles erin zat. Ik ken mensen in mijn omgeving die deze tic ook hebben dus zo raar is het dan ook weer niet ;-)

Dit gaat allemaal mee

Natuurlijk kreeg ik ook weer mijn gebruikelijke netvoordevakantie schoonmaakwoede. Alles werd schoongemaakt, keuken, koelkast, badkamer, kamers van de kinderen, bedden verschoond. Ik haalde het zelfs nog in mijn hoofd om de drempel van de douchecabine te verven dan kon dat mooi tijdens mijn afwezigheid drogen. 

Grappig dat een aantal vriendinnen ( ja het is toch echt een vrouwending ;-)) in mijn omgeving dezelfde afwijking hebben en mijn drang herkennen. Andere vriendinnen kennen het helemaal niet en stiekem ben ik jaloers.

Maar goed het huis is schoon en opgeruimd en met opgeruimd gevoel stap ik straks in de trein en het vliegtuig.

Gisteren heeft de mini volksverhuizing plaats gevonden. Tassen van de kinderen werden gepakt, laatste dingen die echt mee moesten werden gewassen. Tussendoor nog een telefoonincident van Joris oplossen. Tot slot een laatste gezellig avondmaal en op naar Peter om het spul af te leveren.

Ik sluit mijn laatste avond thuis bij Marco en Marielle af. Alvast aan de vino tinto en laatste vertrouwde kletspraat.

Tussen alle bedrijven door ga ik nog op verjaardagsvisite bij Sjaan, komen fijne vrienden dag zeggen en krijg ik lieve appjes.

Mijn to do lijst is afgewerkt, alles is gedaan, mijn steentjes zitten in mijn zak....kortom ik ben klaar voor deel 2 van mijn Camino....op naar Fromista!!!!