Terradillos de Los Templarios

Na een  rustige nacht in Nijmegen ga ik op weg naar het vliegveld. Daar aangekomen staan mijn ouders op wacht om mij uit te zwaaien. Van mijn moeder krijg ik lief klein steentje met Ohm teken voor balans voor onderweg. Rustig bakkie doen. Zo rustig dat ik bijna te laat ben voor boarden. Oeps....snel rennen en net op tijd 😅.
Ik heb een rustige vlucht en bedenk onderweg dat ik mijn flesje cola ben vergeten uit de rugzak te halen 😏...niet handing. Flesje heeft aardig gelekt. Het ergste maak ik droog.
Al snel ben ik in het centrum van Santander. Er zou een treinstaking zijn maar gelukkig heb ik een trein. Ik wacht wat in de zon en laat mijn rugzak drogen. Loop nog een rondje en op naar de trein. Spannend of ik echt in Fromista aankom....en ja hoor Om 19 uur ben ik op een bekende plek. Ik zoek mijn alberque en slaap goed. Helaas is mijn oplaadsnoertje van de telefoon gesneuveld door mijn cola avontuur. Ach dat lossen we wel weer op 😊.
Volgende ochtend gaat om half 7 het licht aan....het lijkt wel een strafkamp haha.
Om 7.15 uur sta ik buiten in de schemer en het is fris. Kan ik de pijlen vinden!? Ja al snel gevonden en op weg. Ik geniet de eerste uren van alles!!!
Rustig wandel ik met pauzes naar Carrion de los  Condos. Kom in een alberque met vele jonge mensen. Er is muziek en drukte. Ik duik op een terras voor een menu del dia en scoor een nieuw snoer voor mijn telefoon. Op het terras kom ik Isabelle tegen en eet  met haar. Later is er in de kerk een speciale pelgrimsmis en krijg mijn zegen. Erg bijzonder.
Ik lees nog wat en val als een blok in slaap.
Weer vroeg gaat het licht aan....pfffff. Beneden kom ik Chris tegen en we lopen samen. Eerst een stuk van 17 km zonder iets. Het valt mij mee, komt vast door al het kletsen 😂.
Na een pauze gaan we verder. Voeten doen pijn maar ik loop lekker. Uiteindelijk lopen we 27 km. Chris roept steeds dat haar heb gered...het is voor haar een rustige dag. Ik denk bij mijzelf dat ik gewoon niet harder kan haha..
De zon schijnt heerlijk en ik geniet enorm. Mijn Camino gevoel is terug inclusief de blaren 😖. Maar  dat komt goed.
Na een douche geniet ik in de zon van een glas vino blanco...zalig!
Zo hapje eten en morgen richting Sahagun.